پلاکي از جبهه برگشته ام. با عطر و بوي بهشت . آغشته به خون شب نشين کانال ها! و همنشين انتظار.خاک، مرا دربرگرفت.  خاک تنم را پوشيد. لاله اي سرخ جوانه زد. از امتداد غربت غرب مي آيم. با شانه هاي صبور خاک گرفته خاک جنوب و نگاهي که پي جوي مادري دل نگران است. کانال&z

گويي دلتنگي هايش قاب شده اند در گوشه گوشه آسمان؛ تمام راه لبريز از تصوير غربت است؛ غربتي که از غريبانگي هاي خواهري در غروب گاهان دل سرازير مي شود و مسيري غمگسار از فراق برادر را مي سازد .بايد دل بي قرار خواهر با ديدار برادر آرام شود. بايد دلتنگي ها را از قاب درآورد و زيبا تصوير ديدار را در خاک تا افلاک حک کرد. بايد تمام جاده ها پيموده شوند تا فاصله ها کنار روند و اندوه فراق در استقبال و آغوش ديدار ناپديد شود.بايد کارواني راهي شود...کارواني در راه است؛ کارواني که براي رهايي از دلتنگي هاي آغشته به غربت مي کوچد؛ براي رهايي از شراره هاي شعله خيز فراق، براي رهايي از فريب و نيرنگ، گويي خبر نيرنگ تا آن سوي مدينه رسيده است.کارواني در راه است؛ کارواني که مرکب رسالت است؛ رسالت خواهر؛ خواهري که زينب وار بار ولايت را بر دوش خواهد کشيد. اين بار خواهر ديگري از پشت تل زينبيه اي در کوير، به روياي ديدار برادر چشم مي دوزد.گويي مغز ثانيه ها دلهره حادثه اي را دارند. ادامه مطلب...

ميان شعله ها جان مي فشاني پر ققنوسيت را مي گشاييتو را با مهر مردم مي شناسند خليل اللهي و آتش نشانيشعله هاي سرکش و خشمگين و سوزان را فرو مي نشاني با دنيايي از دلهره. خط هاي سرنوشت بسياري از انسان ها به پيشاني تو گره خورده است.سرنوشت هاي سوخته را با ابرهاي عشق، به بهار پيوند مي زني و هر کجا که قدم مي گذاري، اميد جوانه مي زند. ادامه مطلب...

از ابرها نور مي چکد.بوي بال فرشتگان، هوا را آکنده است .عطر نفس هاي ايزديان در نسيم مي وزد و هوا از شکوه شکوفه سرشار است.زمستان است، اما جهان سبز است و زمين در رودخانه شادي تن مي شويد. انتظاري شگفت تمام جهان را گرفته و سکوتي پر از تلاطم و خروش در کوچه ها ايستاده.امروز، رويدادي شگرف در پيش است.مردم هيچ گاه آسمان را چنين عاشقانه دوست نداشته اند.ابرها هيچ وقت چنين عزيز نبوده اند. ادامه مطلب...

در سکوت جاري لحظه ها، غنچه اي رو به آسمان عشق مي شکفد و خانه کوچک باغبان عشق را سرشار از عطر خوش ملکوت مي کند .بوي گل ياس، دوباره در کوچه هاي مدينه مي پيچد و دل هاي عاشق را به وجد مي آورد. همهمه اي در گوش شهر مي پيچد؛ طوباي رسالت دوباره به بر نشسته و ستاره اي ديگر بر خانه وحي فرود آمده است.لبخند بر لبان علي و زهرا شکوفاست و گرمي بوسه هايشان گونه هاي طفل را گلگون کرده است.خوش آمدي، اي پرستار ساقه هاي شکسته کربلا!اي عزيز خاندان هاشم، «عقيله» بانو! ادامه مطلب...

ياس ها امروز بوي اشک مي دهند. ايام فاطميه که مي رسد، دل هاي عاشق و بي قرار، «سرود غم» مي خواند و... منظومه اندوه مي سرايد.وقتي يک بوستان، خزان زده شود؛ وقتي يک گل، پرپر گردد؛ وقتي بلبلي به هجران گل مبتلا شود؛ چه مي ماند؟ جز فصل ناليدن و موسم گريستن؟ فاطميه، همان فصل و موسم است. داغ غربت علي(ع)، کوه ها را از هم متلاشي مي کند، اما فراق فاطمه، تنها علي را داغدار نکرد، بلکه چشم فضيلت ها در داغ ميوه دل پيامبر، خون گريست و ديدگان ارزش ها، همواره گريان آن مظلومه تاريخ ماند. آسمان دل شيعيان ابري است و هواي چشمان مان به ياد «رنج فاطمه» و «غربت علي»، باراني است.امروز ما، در فاطميه اي به وسعت تاريخ، سر بر شانه «مظلوميت شيعه» مي گذاريم و آرام مي گرييم.اي به خاک آرميده افلاکي!شهادتت، به «حق» شهادت مي دهد و «رفتن»ات، «رفته»ها را به يادها مي آورد.خفتنت درخاک تيره، خفتگان تيره روز را بيدار مي کند.مزار پنهانت، پ

از گذشته اي دور تا به امروز اين آرزوي هر مسلماني بوده تا در اماکن مقدسي که محل هبوط ملائک و محل برگزاري مراسم معنوي مختلف است، به خاک سپرده و بهره اي از اين برکات نصيبش شود، اما به نظر اين آرزو براي عده اي به امري محال و دست نيافتني تبديل شده، چرا که هزينه مسکن ابدي در اين اماکن از هزينه مسکن در دنياي فاني بيشتر شده است .هم جواري با معنويت و همراهي با زائران كويش به عالمي مي ارزد و ارزش دارد تمام سرمايه عمرت را بدهي تا همين يک تکه قبر کوچک را در آن بارگاه عزيز به دست بياوري.حرم امام رضا(ع)، خواجه اباصلت، خواجه مراد، خواجه ربيع و موارد مشابه نمونه همين مکان هاي مقدسي است که قبرهايشان با ارزش ريالي هر روز بالاتر مي روند و خريد قبر در داخل محوطه آن ها کمتر از مسکن و خودروهاي لوکس در دنياي امروز نيست. حتي در مواردي هزينه خانه ابدي در آن ها سر به فلک هم مي کشد. البته به دست آوردنش زياد سخت نيست، فقط يک جيب پر پول مي خواهد، پولي که نه به اندازه يک قطعه حدود يك اتاق دو متري در زمين خالي باشد، بلکه به اندازه يک آپارتمان لوکس آب بخورد!

حريق دامنه دار، بهار را با خود مي برد و پاييز بلافاصله پشت در خانه بهار فرامي رسيد. دلم آنجا بود؛ آنجا که خاکستر و شعله، توامان بر گيسوان جوان آوار مي شد و سوره سوره عشق را بي مهري کينه يک شبه پير مي کرد. کابوس نبود؛ حقيقت بود.  افسوس! هيچ کس به هواداري شاخ و برگ معصومي که در طوفان نخوت پرپر مي شد، برنخاست و هيچ دستي نبود تا دست هاي کوثر تنها را در معرض کولاک خانه برانداز، در دست بگيرد. ناگاه بادي مهيب در خانه بهار را به سمت آتش گشود، و بانوي معصوم خانه، پشت در يکه و تنها به ديوارهاي غربت خود اصابت کرد؛ به ديوارهاي پيمان شکستن قبيله خيانت. ...از بندرگاه چشمان حزن آلود بقيع، آواز شرجي خون شنيده مي شود. زخمي ترين شکل کلمات، به آينه غزل رو آورده است . ادامه مطلب...